باید ادیب و فرزانه باشی
مثل من فکر کنی
جایی با من مخالفت نکنی
اگه با تو بد خلقی کنم به روم نیاری
همیشه خوبی هایم را به خاطر داشته باشی
بهم بگی که چقدر تو زندگیت مهم هستم
باید وقتی که اشتباه می کنم سریع ببخشی
و صدای شکستن قلبت را پنهان کنی
و دور از من اشک بریزی و با من لبخند هایت را و فقط لبخند ها را تقسیم کنی
تا دوست داشتنی بمانی
وقتی به تو احتیاج دارم در کنارم باشی
وقتی سرم شلوغه دور و برم نپلکی
وقتی بهت زنگ می زنم با شادی حاضر به شنیدنم باشی
وقتی بهت می گم الان وقت ندارم بعدا بیای
روز تولدم بهم تبریک بگی
تا دوستت داشته باشم
تا دوستت داشته باشم
و چه مهمم من
و چه اندازه دوست داشتن من ارزشمند است
و از خودم نمی پرسم

کجا تو را دیدم
کی با تو آشنا شدم
هیچ آیا وسعت قلبت را فهمیدم ؟
به یادت بودم ؟
حالت را پرسیدم ؟
وقتی به آغوشی  برای اشک هایت محتاج بودی تو را در بر گرفتم ؟
پاسخت را دادم ؟
آن روزی که در تنهاییت به من پناه آوردی خاطرت را تیمار کردم
روز های مهم زندگیت
روزهایی که به یک دوست به یک هم زبان به یک جفت گوش شنوا محتاج بودی کجا بودم ؟
زمانی که کمک خواستی

زمانی که می توانستم

زمانی که می توانستم

.
.
.
 دوستت دارم رفیق
آغوشم هدیه به تو
 تیمار زخم هایت
و چشمم خانه قدم هایت

به یادت هستم